Boston Celtics ~*fOrEvAhhh*~

Phrn

sinteya:

Napagaaralan ba talaga ang isip ng tao? 

Bukod sa sarili mo na hindi mo rin alam kung anong nangyayari sayo paminsan-minsan at kung ano ang gusto mo. Maari ba talagang pag-aralan ng iba ang takbo ng utak mo?

Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang mamangha sa mga cases ng MPD/DID or sabihin na nating kahit anong uri ng pagkakaroon ng sakit sa utak. Nafa-fascinate ako sa mga kaso ng Schizophrenia, Fregoli Delusion, Impulse Control Disorder, Malingering, Exhibitionist, Parasomnia, Perfectionism, Factitious Disorder, Narcissistic Personality Disorder, Mania (episode), at ang pinakafavorite ko sa lahat Multiple Personality Disorder o mas kilala bilang Dissociative Identity Disorder. Gusto kong malaman kung paano yung nangyayari. Saan nagsisimula, Dahil ba sa drugs? depression? rape? lack of pleasure? rejection? fame? Abandonment? o nasa history na ng pamilya at kung ano-ano pa na hindi ko pa alam. Marami pa. One time, naghanap ako ng listahan ng mental disorders, naisip kong sauluhin lahat ng yon at kung anong naging mga dahilan.

Dumating pa sa point na naadik akong magbasa at manood ng mga pelikula na may kinalaman sa mga ganitong uri ng sakit sa utak katulad ng Dream House, Mad House, The Ward, at FightClub. Yung sa books, hindi ko na matandaan. -_-

Isang novel pa lang ang nagbabasa ko na may ganitong uri ng tema. Ang “Tell me your dreams” ni Sydney Sheldon. Hindi naman kasi ako palabasa ng novel.

Alam ko na interesado talaga ako dito at gagawin ko ang lahat para mapunuan ko yung mga tanong na madali ko namang magsasagot, syempre kailangan kong Mag-aral. Kaso feeling ko ako ang masisiraan ng ulo kaya tinigil ko nalang. Ngayon, napagisip-isip ko tuloy na sana kumuha ako ng kursong Psychology. 

Siguro 15% sa 100% na kumukuha ng ganung kurso, tingin ko lang. Hindi talaga siguro sila interesadong pag-aralan ang disorder sa utak ng isang tao. 7 sa 10 kong kaibigan for example ang kumuha ng ganitong kurso dahil lang sa wala daw silang choice at ayaw nilang mag-nursing or HRM, at isa pa para astig daw. Yung iba naman, talagang yun lang daw ang gusto nilang kunin. Kapag tinatanong ko naman “Paano mo nasabing interesado ka?” ang tanging naisasagot lang nila sa akin ay gusto daw nilang matutong maginterpret ng drawing ng mga baliw at ang mga panaginip nito.

Hindi ko magets. 

Katulad ng sinabi ko hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang magkaroon ng interes dito. Feeling ko ito ang isa sa mga purpose ko sa buhay. Pakiramdam ko malapit na ako sa bagay na magbibigay talaga sa akin ng pakiramdam ng tagumpay kahit wala pa naman ako talagang nauumpisahan. Noon, akala ko dahil sa hilig kong mag-drawing, pinaniwala ko ang sarili ko na pinanganak ako para sa arts. Lately, nawawala na ako ng gana ng magdrawing na lagi ko naman ginagawa noon, minu-minuto, oras-oras, kahit nasa banyo nagdradrawing ako. Ngayon, maswerte nalang sa isang linggo kapag nakita mo akong may hawak na lapis at papel, nasa sulok at gumagawa ng sarili kong mundo.

Isa pang nakakamangha, sa tingin ko sa pagaaral ng takbo ng utak ng isang tao at pag-iisip nila. Eh yung challenge para malaman mo kung nagsasabi ba sila sayo ng totoo o hindi. Sa panahon ngayon, wala na talagang taong hindi sinungaling. Ito ang pinakamababang dahilan kung bakit gusto kong mag-aral, magresearch though, mag-isa.

Alam kong importante, napaka-importante ng eduskasyon. Pero kung hindi ka naman interesado sa mga bagay na pinagaaralan mo sa eskwelahan, wag mo nalang ituloy. Pagsisisihan mo yan na nahihirapan ka sa trabaho dahil bukod sa kakaunti ang natutunan mo sa maraming taon na ginugol mo sa pag-aaral, hindi ka pa interesado sa ginagawa mo.

Ang utak, kailangan din magbawas dahil araw-araw itong nadadagdagan ng laman. Maaring ang matira lang sa utak mo eh yung nagcutting ka at piniling mag-inom dahil doon ka naman talaga interesado. Yun lang ang matatandaan mo kapag nakagraduate ka. Hindi katulad kapag interesadp ka talaga sa inaral mo, nakagraduate ka na at nagtratrabaho, maghahanap at maghahanap ka ng idadagdag sa mga mga bagay na hindi mo pa alam. Hangga’t hindi mo yun nakukuha, hindi ka titigil.

Pakiramdam ko hindi sapat ang apat na taon para gugulin sa pagaaral bilang isang Psychology student at grumaduate on time, na wala naman talagang nagsink in na lessons sa isip ko. Maaring madali kong masasabi sa pasyente ko na baliw siya dahil bumubulong siya mag-isa o may kinakausap siya na hindi ko nakikita. Pwede ring sabihin ko na baliw ang pasyente ko dahil kumakain siya ng uod at gagamba. Maaring magbigay ako ng diagnosis na baliw nga ang pasyente ko dahil mukha lang talaga siyang nababaliw. Napakahirap malaman kung baliw ang isang tao o nagsisimula palang mabaliw.

Sa dami ng kaso ng pagkakaroon ng sakit sa utak, babasahin ko pa lang yung ibig sabihin at kung papano ito nagsimula, Isang sakit, kulang ang isang semester. Napakahirap pag-aralan ng sakit sa utak, imagine kung gaano pa ito kadami para lang magkasya sa apat na taon.

Pero ewan ko lang kung ready ako pag-aralan yung nangyayari sa mga Exhibitionist. Nakwento sa akin dati nung kaibigan ko na nurse na nagduty sila (not sure kung anong tawag sa ward ng ganun) na puro nagmamasturbate daw ang mga pasyente. Kailangan daw nilang masanay kahit sobrang nakakadiri na. Buti nalang hindi ako nagnursing. Sa pagkakaalala ko, Psychiatric nursing ang tawag dun, hindi ko alam kung subject ba yun o ano. Sorry, hindi ko talaga alam.

Gusto ko ng I-drop tuloy yung pangarap kong maidrawing ang mukha mo. Parang mas challenging kung pagaaralan ko nalang kung bakit baliw ka.

Bale napanood ko na po yung The Ward, at natakot ako. Kasi ang dami niya pala dun, kaloka. Gusto ko mapanuod yung iba, ma-dl nga maski di ako sanay. Haha.

Pero pagkatapos ko tong basahin, parang napaisip din ako, kung gusto ko ba talaga tong maskom. Apat na taong paghihirap na parang hindi na ko masaya na ewan na parang na-confused na tuloy ako sa pangarap ko sa buhay.

Tangina, magtitinda na lang nga ako ng coke dyan sa kanto. Haizt. :/

That moment when you’re eating alone and then someone asked if you have kasama ‘cause she wants na maki-share ng table, you said “sure” pero ayaw mo naman talaga. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA! :|

It all started with a simple photo

stephayson:

thinktwicebaby:

HAHAHAHAHAHAH! DAFUQ! =))))))))

clarrenbananababy replied to your post: FEU Enrollment.

hahaha. coool ni mommy mo. cuuuuuuuuuuute. :”>

Hihi nagulat nga lang din ako na nagpa-kiss siya eh. Well, baka sign na yun. :p